Een veelvoorkomende valkuil is het gebruik van een standaard basisplan waarin enkel de adresgegevens worden aangepast. Zo'n plan mist de projectspecifieke risico's en biedt in de praktijk weinig houvast. De organisatie ziet het V&G-plan dan vooral als formaliteit zonder toegevoegde waarde en het document belandt ongebruikt in een bouwkeet. Ook wordt het plan soms opgesteld en besproken, maar alleen aan het begin van een project. Nieuwe medewerkers die later instromen, krijgen de inhoud niet actief overgedragen, waardoor zij de risico's en afspraken niet kennen.
Een andere valkuil is dat het V&G-plan wordt opgesteld door een KAM-coördinator of HSE-deskundige in plaats van door de uitvoerder zelf. Hiermee verschuift de verantwoordelijkheid ten onrechte uit de lijn en ontstaat het risico dat medewerkers denken dat er iemand anders verantwoordelijk is voor veiligheid. Tot slot communiceren organisaties vaak vooral over regels in het plan zonder de onderliggende risico's te benoemen, waardoor medewerkers weten wat ze moeten doen, maar niet altijd waarom.