In de praktijk gaat de contextanalyse nog te vaak mis. Veel organisaties stellen eenmalig een lijstje op voor de audit en laten dit vervolgens jarenlang ongewijzigd liggen, terwijl de werkelijkheid intussen verandert. Ook wordt de analyse regelmatig neergelegd bij de kwaliteitscoördinator, terwijl juist de directie het overzicht heeft om interne en externe ontwikkelingen in samenhang te beoordelen.
Een andere valkuil is dat de analyse te abstract blijft. Dus een opsomming van trends zonder concrete vertaling naar risico's en kansen. Daarnaast wordt de interne context vaak onderschat. Externe ontwikkelingen krijgen alle aandacht, terwijl factoren als bedrijfscultuur, financiële ruimte en kennisborging minstens zo bepalend zijn voor hoe een organisatie kan reageren. Het gevolg is een document dat voldoet op papier, maar geen rol speelt in de daadwerkelijke besturing.
Wie deze valkuilen herkent, kan de contextanalyse laten uitgroeien tot een instrument dat er echt toe doet.